Lunetten Actueel


bron: Ons Utrecht
10-6-2011

Lunettenaar schrijft semi-autobiografische roman



Tekst: Paul Hustinx

Waar de titel ‘Diepgevroren makrelen’ precies naar verwijst wil de in Lunetten wonende auteur Igor Znidarsic niet zomaar verklappen – ‘dan lezen mensen het boek maar’ -, wel wil hij uitgebreid vertellen over het deels autobiografische thema van het boek, de lange zoektocht die een migrant in het leven doormaakt alvorens zijn rust te vinden, een rust die de auteur zelf heeft gevonden in Lunetten, zo laat hij vooraf al trots weten.

De ambitie om een boek te schrijven had Znidarsic al lang en de perikelen die hij zelf had meegemaakt op de weg naar volwassenheid leken hem hiervoor wel een interessant thema. Aldus toog hij aan het schrijven van wat hij zelf een ontwikkelingsroman noemt.

Het boek gaat over een migrantenzoon die evenals hij zelf op 11-jarige leeftijd naar Nederland kwam. Zo iemand, zo heeft hij ook zelf ervaren, gaat zich vaak ‘allerlei hoge doelen stellen, niet gewoon een baantje van 9 tot 5’. Zo wil hoofdpersoon Milan schrijver worden, zelf wilde hij naar de kunstacademie. Deze hoge ambitie ontstaat volgens Znidarsic doordat dit type migranten als gevolg van de relatieve achterstand in hun nieuwe cultuur, de neiging heeft veel bevestiging en acceptatie te zoeken. 'Hoe hoger de doelen, en als je die ook haalt, hoe groter de bevestiging is'. Zonder migratie zou dat heel anders liggen, denkt de auteur. Als hij in zijn herkomstland, voormalig Joegoslavië, zou zijn gebleven, was hij ‘eerder tevreden geweest met een baan van 9 tot 5’, vermoedt hij. Migratie kan dus zijn voordelen hebben. Maar veel van deze hooggestelde doelen bleken voor het hoofdpersonage uit het boek, net als voor hemzelf, uiteindelijk niet realistisch en leidden tot mislukkingen. De hoofdpersoon maakt een proces door waarin hij, niet alleen in zijn beroepsleven maar ook in de liefde, op een gegeven moment zijn beperkingen accepteert en aanvaardt ‘dat hij met minder genoegen moet nemen’, 'iets dat we eigenlijk allemaal doen als we volwassen worden'. Hij doet daar ‘vrij lang over’, zegt Znidarsic, wel tot zijn dertigste. Maar vanaf dat moment gaat het beter met hem.

Uiteindelijk vindt hij zijn geluk ‘in de middelmatigheid’. Zelf heeft Znidarsic ook van alles geprobeerd, totdat hij uiteindelijk gewoon met een baan van 9 tot 5, en vrouw en kinderen zijn geluk vond in, jawel, Lunetten, een heel ‘gemiddelde wijk’ volgens hem, maar ook ‘een dorp’ met een prettige sfeer, ideaal om kinderen te laten opgroeien. De moraal van het verhaal: 'Ga niet te lang door met dromen. Je kunt wel constant omhoog kijken, maar dan kom je niet verder'. Echter, dit is niet zo deprimerend bedoeld als het misschien lijkt, want het boek bevat tevens een open eind dat eveneens onderdeel uitmaakt van de boodschap: ‘Je kunt een gelukkig bestaan hebben, maar toch niet tevreden zijn’. De gevonden rust kan ook weer een uitgangspunt zijn voor nieuwe ambities. Zo heeft Znidarsic zelf in de rust van Lunetten alsnog zijn oude droom om een boek te schrijven kunnen verwerkelijken.

Het boek bevat dus veel autobiografische elementen, maar mede naar aanleiding van de vraag hoe dat nou eigenlijk gaat, het schrijven van een boek, zegt Znidarsic dat het niet zomaar een kwestie was van zijn eigen herinneringen opschrijven. Je moet ook wat afstand nemen, ‘dan kun je er ook wat humor in brengen’. 'Je moet niet teveel de dingen van je afschrijven, want dan wordt het een klaagboek'. Bovendien, ‘iets dat echt gebeurd is, hoeft niet een goed verhaal te zijn’. De werkelijkheid is vaak niet interessant, stelt hij. Als schrijver moet je ‘sommige dingen overdrijven om ze leuk te maken, andere dingen afzwakken, omdat ze ongeloofwaardig zijn’. Maar uiteindelijk ‘ben je vrij om te schrijven wat je wil. Dat vind ik leuk’.

Igor Znidarsic: 'Diepgevroren makrelen'. Uitgeverij PMA. ISBN 9789078840220


reageer op dit artikel




reacties op dit artikel:

Op 13-6-2011 schreef Ronny Tan Paap:

Een aanrader; het leest prettig en neemt de lezer mee naar andere blikvelden. Chapeau!